Niepełnosprawność, a związek

W tym dziale rozmawiamy o radościach i problemach, jakie dla introwertyków wynikają z bycia w związku.
Nestor

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Nestor » 22 cze 2016, 13:38

Musiałaby by mieć jakąś wielką zaletę do zrównoważenia. Ale jako przyjaciółka nie widzę problemu. I zależy też jaka ta niepełnosprawność umysłowa miała by być.

Awatar użytkownika
Drimlajner
Krypto-Extra
Posty: 936
Rejestracja: 07 mar 2013, 21:32
Płeć: mężczyzna
MBTI: Brak
Lokalizacja: Warszawa - Okęcie

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Drimlajner » 22 cze 2016, 14:07

Kiedyś był tu taki wątek. "Jakie wady mógłby mieć twój partner", czy coś w tym stylu. Tam zostało wiele powiedziane w tym temacie.

Ja potrafię sobie wyobrazić siebie w związku z osobą ślepą, głuchą, niemową. To po prostu kwestia nauczenia się kolejnego języka. Myślę że wózek też nie byłby problemem. Niepełnosprawność intelektualna, czy nieuleczalna choroba psychiczna, down, schizofrenia, autyzm czy osobowości dyssocjalne to za dużo, nie dałbym sobie z tym rady. Każdy ma jakiś inny próg tolerancji i oczekiwań względem życia, wiadomo.
Ertix pisze:Oczywiście niepełnosprawność intelektualna nie musi zaraz oznaczać braku poczytalności jak to ludzie czasem myślą.
Niepełnosprawność intelektualna to termin medyczny, i tego radzę się trzymać.

Bo zaraz się zaczną jazdy pt "co autor miał na myśli" :roll:
Ertix pisze:nie jest pewna swej seksualności, a nawet jeśli jest, to boi się opinii innych?
No a w tym wypadku trzeba trafić po prostu na mądrego partnera. Ludzka seksualność cechuje się tym że ma niepoliczalny wachlarz zachowań. Człowiek został obdarzony wyobraźnią, umysłem potrafiącym myśleć abstrakcyjnie, nie jest tą przysłowiową maszyną włożyć - wyłożyć, koniec. Każdy ma swój indywidualny zestaw zachowań i upodobań które go będą zachęcały do aktywności seksualnej.

To po prostu wystarczy wspólnie odkryć, seks i tak jest wędrówką a nie z góry ustalonym punktem. Jest literatura, są seksuolodzy, muzea erotyki i w końcu filmy pornograficzne, mainstreamowe i alternatywne. Ta sfera życia, jak każda inna, wymaga naszej uwagi i dbałości o satysfakcję.

Podejście do seksu to nie problem, ale nic nigdy samo nie przychodzi, trzeba być tego świadomym.
May the blessing of the Wright Brothers always be with thee.

Awatar użytkownika
Drimlajner
Krypto-Extra
Posty: 936
Rejestracja: 07 mar 2013, 21:32
Płeć: mężczyzna
MBTI: Brak
Lokalizacja: Warszawa - Okęcie

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Drimlajner » 22 cze 2016, 15:28

Gdybyśmy żyli w wieku XIX to bym nie pisał bo po pierwsze...

...samolot to herezja
...nie wspominając o internecie i spółce
...a ogólnie za upodobania seksualne siedziałbym w więzieniu, albo psychiatryku

Dlatego nie ma co korzystać z gdybologii stosowanej. Mamy XXI wiek, wiek przemian społecznych, cieszmy się że przypadek wyznaczył nam akurat ten dzień, bo przeszłość była do dupy, i starajmy się aby poprawić jakość naszego życia, bo jeszcze nie wszystko zostało zrobione.

Być może w przyszłości uda się wykluczyć większość chorób psychicznych, czy w jakiś sposób przeciwdziałać niepełnosprawności intelektualnej, metodą szczepień albo wzmożonymi badaniami prenatalnymi. Nie wiem. Jestem turboodrzutowcem a nie biotechnologiem. Życie społeczne też będzie bardziej kolektywne. Jednakże wątpię czy nasz gatunek kiedykolwiek wyzbędzie się tego "radź sobie sam", bo jednak, czy kobieta czy mężczyzna, pełnosprawny czy niepełnosprawny, to od ciebie przede wszystkim zależy twoje życie. Tak, to nie dotyczy wszystkich mieszkańców naszej planety, ale wciąż jesteśmy na lepszym poziomie niż byliśmy sto, dwieście, trzysta lat temu, i na innym będziemy gdy pozostaną po nas tylko kości w trumnach.

Osoba która dajmy na to, miała wypadek nie ze swojej winy, jeździ teraz na wózku, ma wybór, trudny i beznadziejny, to prawda, ale zawsze: walczyć z depresją, z przeciwnościami losu, z biedą i niechęcią, czy poddać się. Ja wiem, raz trafi na krawężnik zamiast podjazdu, raz cham zastawi niebieskie miejsce do parkowania, raz usłyszy od jakiejś laski że kalece nie staje. Takie jest życie.

Choć, być może ten beznadziejny wybór to tak naprawdę brak wyboru.. zawsze trzeba być na pozycji: walczę, a to o pracę, wykształcenie, przyjemność i miłość, bo po prostu takie jest Dao, esencja naszego świata.

Wieczna walka o poprawę bytu.
Ertix pisze:A co jeśli mielibyśmy żyć w świecie bez feminizmu i kobiet i mieli się dostosowywać do ideałów męskości (względem chrześcijaństwa oczywiście)?

Stworzylibyśmy sobie kolejną pojebaną ideologię. Mamy krzywo we łbach, mówiąc o gatunku.
May the blessing of the Wright Brothers always be with thee.

Awatar użytkownika
Merigold
Stały bywalec
Posty: 254
Rejestracja: 11 lut 2016, 18:58
Płeć: kobieta
Enneagram: 4w5
MBTI: INFJ

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Merigold » 23 cze 2016, 10:35

Nie byłabym w stanie niczego stworzyć z mężczyzną niepełnosprawnym intelektualnie, bo inteligencja jest dla mnie bardzo ważna u mężczyzny. To wiem na pewno, co do reszty niepełnosprawności - trudno mi powiedzieć, mówić jest łatwo, ale rzeczywistość często weryfikuje idealistyczne wizje.
Może zabrzmi to odrobinę złośliwie, ale myślę, że wielu mężczyznom natomiast takie lekkie upośledzenie umysłowe u kobiety by nie przeszkadzało, o ile byłaby bardzo ładna. :>
http://k_sidorczuk.republika.pl/mysli6.htm

Miłość w swej prostej i nieśmiałej mowie,
Powie najwięcej, kiedy najmniej powie

Awatar użytkownika
nudny introwertyk
Intro-wyjadacz
Posty: 385
Rejestracja: 28 kwie 2015, 7:19
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 5w4
MBTI: ENFP
Lokalizacja: Poznań

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: nudny introwertyk » 23 cze 2016, 20:19

Merigold pisze:Może zabrzmi to odrobinę złośliwie, ale myślę, że wielu mężczyznom natomiast takie lekkie upośledzenie umysłowe u kobiety by nie przeszkadzało, o ile byłaby bardzo ładna. :>
No, masz szczęście, że dodałaś "wielu" przed "mężczyznom" :P Mi by zresztą sama "bardzoładność" przeszkadzała :wink:

A co do tematu, to myślę, że nie przełknąłbym niepełnosprawności intelektualnej. Mimo, że mam bardzo dobre serduszko, to byłby to czynnik dyskwalifikujący. Tak jak "imprezowość" czy też skrajne samotnictwo.
Jeśli chodzi o niepełnosprawność fizyczną, to oczywiście zależy to od jej skali, bo przy ciężkich przypadkach to byłoby dla mnie zbyt wiele. Natomiast jeśli byłbym już z jakąś osobą i jakiś czynnik spowodowałby u niej niepełnosprawność to wiem, że nie opuściłbym jej i wspierałbym tak, jak tylko bym mógł. Może to duże słowa, ale znam się na tyle, żeby mieć pewność, że właśnie tak bym postąpił.

psubrat
Intro-wyjadacz
Posty: 411
Rejestracja: 07 maja 2016, 0:29
Płeć: mężczyzna
Lokalizacja: Warszawa

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: psubrat » 25 cze 2016, 19:32

Ertix pisze:Witam. Chcę się Was spytać czy wdalibyście/wdałybyście się w związek z osobą po trudnych przejściach, ale niepełnosprawną (w obu przypadkach, i fizycznie, i intelektualnie, lub dwa na raz)?
Prawdopodobnie nie.
Przy czym ja postrzegam związek, jako drogę do tego, by mieć dzieci. Związek typu chodzenie ze sobą, wspólne spędzanie mnóstwa czasu, mnie nie interesuje - do tego mam kolegów, z którymi rzeczywiście mam wspólne zainteresowania, a nie muszę co chwilę iść na kompromis z powodu zainteresowań diametralnie różnych (typowa sytuacja w relacji mężczyzna-kobieta).
Ertix pisze:A co jeśli mielibyśmy żyć w świecie bez feminizmu i kobiet i mieli się dostosowywać do ideałów męskości (względem chrześcijaństwa oczywiście)?
Teraz też mamy ideały męskości i to wcale nie łatwe do osiągnięcia, bo bardzo często sprzeczne z męską naturą/instynktem. Nie przypisywałbym tego może ściśle feminizmowi... ale doszło do tego, że to kobiety czują się upoważnione do definiowania co jest męskie a co nie i taki też jest kulturowy przekaz - zachowanie podoba się kobietom - jest "męskie" - nie podoba się - jest głupie / dziecinne / prymitywne /... Kobieta lub grupa kobiet "wie lepiej" co jest męskie, niż dojrzały mężczyzna, który samym sobą czuje, do czego go instynkt pcha, a do czego nie.
Ożenić się, to jest poz­być się połowy swoich praw i pod­woić w za­mian swo­je obo­wiązki. (Schopenhauer)

Jeśli chodzi o wspólne, interesujące spędzanie wolnego czasu, to mężczyźni i kobiety pasują do siebie jak woda i olej.

Awatar użytkownika
Fangtasia
Stały bywalec
Posty: 270
Rejestracja: 21 wrz 2014, 22:20
Płeć: kobieta
Lokalizacja: Poznań

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Fangtasia » 27 cze 2016, 22:37

psubrat pisze:Prawdopodobnie nie.
Przy czym ja postrzegam związek, jako drogę do tego, by mieć dzieci. Związek typu chodzenie ze sobą, wspólne spędzanie mnóstwa czasu, mnie nie interesuje - do tego mam kolegów, z którymi rzeczywiście mam wspólne zainteresowania, a nie muszę co chwilę iść na kompromis z powodu zainteresowań diametralnie różnych (typowa sytuacja w relacji mężczyzna-kobieta).
A to ciekawe - ten komentarz mnie bawi i smuci jednocześnie. Twoje dotychczasowe doświadczenia (jeżeli istnieją) muszą być niezbyt ciekawe, przynajmniej na moje oko.
Ertix pisze:Witam. Chcę się Was spytać czy wdalibyście/wdałybyście się w związek z osobą po trudnych przejściach, ale niepełnosprawną (w obu przypadkach, i fizycznie, i intelektualnie, lub dwa na raz)? Załóżmy jeszcze, że przez wzgląd na swoją niepełnosprawność/osobowość oraz sytuację życiową ta osoba ma kompleksy i nie jest pewna swej seksualności, a nawet jeśli jest, to boi się opinii innych?
Pomyślałam sobie że gdybym miała wybrać niewidomy czy głuchy - wybrałabym niewidomego. Wydaje mi się że niewidomy uwielbiałby kontakt fizyczny i każdy dotyk, byłby niezwykle czuły jeśli chodzi o to.
Osoby z ograniczoną sprawnością ruchową raczej bym nie chciała za partnera, ale jeśli byłby bystry i zabawny to kto wie? Uśmiech działa na mnie jak bicz. :D Niestety upośledzenie intelektualne całkowicie odpada, ale moglibyśmy być przyjaciółmi.
A co do seksualności - wolę kogoś niepewnego niż zbyt pewnego. Jeśli miałby kompleksy to starałabym się wybić mu je z głowy, i w końcu by mi się udało. ;)

psubrat
Intro-wyjadacz
Posty: 411
Rejestracja: 07 maja 2016, 0:29
Płeć: mężczyzna
Lokalizacja: Warszawa

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: psubrat » 27 cze 2016, 23:22

Fangtasia pisze:
psubrat pisze:Prawdopodobnie nie.
Przy czym ja postrzegam związek, jako drogę do tego, by mieć dzieci. Związek typu chodzenie ze sobą, wspólne spędzanie mnóstwa czasu, mnie nie interesuje - do tego mam kolegów, z którymi rzeczywiście mam wspólne zainteresowania, a nie muszę co chwilę iść na kompromis z powodu zainteresowań diametralnie różnych (typowa sytuacja w relacji mężczyzna-kobieta).
A to ciekawe - ten komentarz mnie bawi i smuci jednocześnie. Twoje dotychczasowe doświadczenia (jeżeli istnieją) muszą być niezbyt ciekawe, przynajmniej na moje oko.
Gdyby to były tylko moje własne doświadczenia, to bym jeszcze wierzył, że po prostu miałem pecha. Ale obserwuję: rodziców, innych członków rodziny, kolegów żonatych lub nieżonatych a w tzw. związkach. Czasem też ludzie sami z siebie coś opowiedzą, jak to w ich przypadku porozumienie między małżonkami wygląda i jakie są wspólne tematy do rozmowy.
Przed małżeństwem może jeszcze wygląda to troszkę inaczej... kolega, którego filmy ciekawią tak samo jak mnie (czyli wcale) nagle zaczyna chodzić do kina... dziewczynę z kolei może "zainteresować" nawet piłka nożna, która przez wcześniejsze lata potwornie ją nudziła. Ale to wszystko tylko ustępstwa wobec drugiej osoby, a nie rzeczywiste wspólne zainteresowania.
Ożenić się, to jest poz­być się połowy swoich praw i pod­woić w za­mian swo­je obo­wiązki. (Schopenhauer)

Jeśli chodzi o wspólne, interesujące spędzanie wolnego czasu, to mężczyźni i kobiety pasują do siebie jak woda i olej.

Awatar użytkownika
Fangtasia
Stały bywalec
Posty: 270
Rejestracja: 21 wrz 2014, 22:20
Płeć: kobieta
Lokalizacja: Poznań

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Fangtasia » 27 cze 2016, 23:49

psubrat pisze: Gdyby to były tylko moje własne doświadczenia, to bym jeszcze wierzył, że po prostu miałem pecha. Ale obserwuję: rodziców, innych członków rodziny, kolegów żonatych lub nieżonatych a w tzw. związkach. Czasem też ludzie sami z siebie coś opowiedzą, jak to w ich przypadku porozumienie między małżonkami wygląda i jakie są wspólne tematy do rozmowy.
Przed małżeństwem może jeszcze wygląda to troszkę inaczej... kolega, którego filmy ciekawią tak samo jak mnie (czyli wcale) nagle zaczyna chodzić do kina... dziewczynę z kolei może "zainteresować" nawet piłka nożna, która przez wcześniejsze lata potwornie ją nudziła. Ale to wszystko tylko ustępstwa wobec drugiej osoby, a nie rzeczywiste wspólne zainteresowania.
Masz rację, lepiej od razu przejść do kopulacji i nie rozmawiać z osobnikiem płci przeciwnej. Albo wspólne zainteresowania, albo nic - oczywiście oprócz kopulacji.
Czyli tak, poznaję mężczyznę, mężczyzna przystojny. Czas na dzieci - związek idealny. Najpierw mnie rozbawiłeś, teraz mi życie obrzydzasz. :D
Btw, nie ma co robić offtopu.

Awatar użytkownika
Drimlajner
Krypto-Extra
Posty: 936
Rejestracja: 07 mar 2013, 21:32
Płeć: mężczyzna
MBTI: Brak
Lokalizacja: Warszawa - Okęcie

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Drimlajner » 28 cze 2016, 19:06

psubrat pisze: Gdyby to były tylko moje własne doświadczenia, to bym jeszcze wierzył, że po prostu miałem pecha. Ale obserwuję: rodziców, innych członków rodziny, kolegów żonatych lub nieżonatych a w tzw. związkach. Czasem też ludzie sami z siebie coś opowiedzą, jak to w ich przypadku porozumienie między małżonkami wygląda i jakie są wspólne tematy do rozmowy.
Przed małżeństwem może jeszcze wygląda to troszkę inaczej... Ale to wszystko tylko ustępstwa wobec drugiej osoby, a nie rzeczywiste wspólne zainteresowania.
<śpiewa pięknym samolocim głosem> Dał nam przykład Bonaparte, jak zwyciężać mamy !

https://pl.wikipedia.org/wiki/Rozw%C3%B3d

To w tym wątku pisałem o "wiecznej walce o poprawę bytu" ? Nieważne. No to wyobraź sobie psubrat że życie polega na wzięciu jakiejś intro-foczki z tłumu i stworzeniu z nią lepszego związku niż wszystko to, co miałeś przyjemność obserwować w trakcie swojego krótkiego życia. Nie da rady bo kobiety i mężczyźni są zbyt różni ? A może to nie wina naszych płci ale konkretnych osobników, bo niewystarczająco mocno walczyli o tą poprawę bytu, w tym wypadku o porozumienie z partnerką, czy satysfakcję z wspólnego życia, albo w trakcie życia zmienili się na tyle że partner z którym aktualnie przebywają wydaje się obcym człowiekiem. Ja nie mówię że to łatwe. Szacuje się że 50% związków jest nieudanych a 30% małżeństw kończy się rozwodem, ale z drugiej strony, te 50% jest udanych a 70% małżeństw w jakiś sposób trwa.

Być może pierwsze małżeństwa się rozwodzą, a już przy drugim, bo człowiek ma więcej doświadczenia, wszystko idzie jak z górki. Tak też może być. W każdym razie to nie sytuacja do snucia defetystycznych rozważań.

Swój offtop motywuje tym iż niepoważne słowa muszą być kontrowane czymś sensownym, o ile ja mogę pisać z sensem, ktoś to przeczyta, nabierze awersji do kobit, i tragedia gwarantowana.
Fangtasia pisze: Pomyślałam sobie że gdybym miała wybrać niewidomy czy głuchy - wybrałabym niewidomego. Wydaje mi się że niewidomy uwielbiałby kontakt fizyczny i każdy dotyk, byłby niezwykle czuły jeśli chodzi o to.
Podobnie myślałem. U ślepych większe prawdopodobieństwo amatorki drim - masażu :D
May the blessing of the Wright Brothers always be with thee.

psubrat
Intro-wyjadacz
Posty: 411
Rejestracja: 07 maja 2016, 0:29
Płeć: mężczyzna
Lokalizacja: Warszawa

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: psubrat » 02 lip 2016, 0:33

Drimlajner pisze:To w tym wątku pisałem o "wiecznej walce o poprawę bytu" ? Nieważne. No to wyobraź sobie psubrat że życie polega na wzięciu jakiejś intro-foczki z tłumu i stworzeniu z nią lepszego związku niż wszystko to, co miałeś przyjemność obserwować w trakcie swojego krótkiego życia.
Ja uważam, że życie polega na odkrywaniu i realizowaniu swojej życiowej misji. Dla niektórych być może relacja z kobietą jest tą życiową misją, ale sądzę że zazwyczaj jest to jednak tylko nieobowiązkowy dodatek do życiowej misji.
Drimlajner pisze:Nie da rady bo kobiety i mężczyźni są zbyt różni ? A może to nie wina naszych płci ale konkretnych osobników, bo niewystarczająco mocno walczyli o tą poprawę bytu, w tym wypadku o porozumienie z partnerką
Są pewne granice porozumienia. Swoją naturę można naginać do potrzeb partnera/partnerki tylko w ograniczonym stopniu. A ta natura męska od kobiecej różni się bardzo.
Drimlajner pisze:Szacuje się że 50% związków jest nieudanych a 30% małżeństw kończy się rozwodem, ale z drugiej strony, te 50% jest udanych a 70% małżeństw w jakiś sposób trwa.
Jeden kolega przyznał mi kiedyś, że jego porozumienie z żoną ogranicza się do tematów: dom i dzieci. Wszystkie pozostałe zainteresowania - całkowicie rozbieżne. Uważa swoje małżeństwo za udane. Ale nie ma już takich wyobrażeń (co do tego mitycznego porozumienia), jak miał kiedyś.
I ja też nie chcę nikomu wmówić, że relacja kobieta-mężczyzna jest zawsze nieudana. Piszę tylko o tym, że bardzo rozmija się z tym, do czego nas powszechnie przekonują różne baśnie przekazywane głównie przez media. Wyobrażenia osób młodych, a osób wiele lat po ślubie, drastycznie się różnią.
Drimlajner pisze:Swój offtop motywuje tym iż niepoważne słowa muszą być kontrowane czymś sensownym, o ile ja mogę pisać z sensem, ktoś to przeczyta, nabierze awersji do kobit, i tragedia gwarantowana.
Tym samym dałeś i mi wymówkę, by odpowiedzieć (chociaż pewnie i tak bym to zrobił).
Ożenić się, to jest poz­być się połowy swoich praw i pod­woić w za­mian swo­je obo­wiązki. (Schopenhauer)

Jeśli chodzi o wspólne, interesujące spędzanie wolnego czasu, to mężczyźni i kobiety pasują do siebie jak woda i olej.

Mefiboszet

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Mefiboszet » 07 sie 2016, 11:33

Ertix pisze:Witam. Chcę się Was spytać czy wdalibyście/wdałybyście się w związek z osobą po trudnych przejściach, ale niepełnosprawną
Wyłączywszy przypadki szczególne (np. Lord Byron) osoba widocznie niepełnosprawna nie ma powodzenia, bowiem kalectwo ma charakter seksualnie odpychający. To nie afrodyzjak, a przeszkoda; którą dodatkowo łatwo można pominąć, ponieważ niepełnosprawni to społeczna mniejszość, a wystarczająco szeroki jest wachlarz partnerów w środowisku zdrowym. W większości przypadków osoby widocznie kalekie traktowane są ( przynajmniej w Polsce) jako mentalne dzieci. A ciężko żeby ktoś względem kogo czujesz podobne nastawienie, pociągał cię fizycznie.

Z drugiej strony - bycie z osobą niepełnosprawną wiąże się lub wiązać może z potrzebą tej czy innej opieki, na co nie każdy ma ochotę bo ludzie wolą sobie raczej życie ułatwiać, co najzupełniej zrozumiałe. Mało kto wchodzi w związek po to by dźwigać krzyż pański, większość ma nadzieję, że będzie żyło się przyjemniej niżeli wcześniej.

Pytanie: Czy związałbyś się z niepełnosprawnym/ną traktuję na zasadzie: Czy chciałbyś stanąć do wyścigu samochodowego konnym rydwanem? Niby można, ale szanse na podium niewielkie i mało kto się zdecyduje. Dlatego niepełnosprawni często wiążą się wewnątrz własnego środowiska; ze względu na świadomość ograniczonego wyboru.

Awatar użytkownika
teoriapogardy
Intronek
Posty: 33
Rejestracja: 12 lip 2016, 0:31
Płeć: kobieta
Enneagram: 5w4
MBTI: INTP

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: teoriapogardy » 07 sie 2016, 21:54

Dla mnie niepełnosprawność umysłowa totalnie odpada, bowiem wiem, że bym sobie z tym nie poradziła w praktycznie żadnym przypadku. A nawet jeśli, nie mogłabym czuć się szczęśliwa czy spełniona. Przeraża mnie ta wizja okropnie czy to chodzi o partnera, czy na przykład o dziecko. Niepełnosprawność fizyczna nie stanowi problemu, o ile jej poziom mówiąc brzydko jest umiarkowany. Taki wózek, proteza to jedno, ale totalna zależność tej osoby od ciebie w wykonywaniu podstawowych czynności już nie brzmi tak kolorowo. Jak Mefiboszet wspomniał wyżej, ciężar opieki raczej nigdy nie będzie przyjemną wizją. Nie ma się co oszukiwać. No i właśnie - wszystko można, ale niekoniecznie ktoś będzie chciał spróbować.

Mefiboszet

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Mefiboszet » 08 sie 2016, 13:01

teoriapogardy pisze:Niepełnosprawność fizyczna nie stanowi problemu, o ile jej poziom mówiąc brzydko jest umiarkowany
Ja w ogóle mam problem z podobnymi rozważaniami, bo o ile jestem w stanie bez większych oporów uwierzyć w deklaracje czego ludzie nie chcą/nie zrobią, o tyle uważam, że deklaracje co zrobić mogą/co nie stanowi problemu - nie są już tak oczywiste; bo liczy się nie to co ktoś mógłby zrobić, ale ku czemu się skłania.

Np. ktoś może hipotetycznie zadeklarować, że posiadanie/jeżdżenie fiatem 126p nie stanowiłoby dla niego problemu. Ale cóż z tego, skoro w praktyce całe życie pasjonował się mercedesami, kupował mercedesy i mercedesami jeździł, a na fiata nawet nie spojrzał, bo nie miał po co?

Introman24
Introwertyk
Posty: 94
Rejestracja: 19 wrz 2016, 21:23
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 5w6
Lokalizacja: gdzieś na planecie Ziemia

Re: Niepełnosprawność, a związek

Post autor: Introman24 » 22 wrz 2016, 9:17

Mefiboszet pisze:
Ertix pisze:Witam. Chcę się Was spytać czy wdalibyście/wdałybyście się w związek z osobą po trudnych przejściach, ale niepełnosprawną
Wyłączywszy przypadki szczególne (np. Lord Byron) osoba widocznie niepełnosprawna nie ma powodzenia, bowiem kalectwo ma charakter seksualnie odpychający. To nie afrodyzjak, a przeszkoda; którą dodatkowo łatwo można pominąć, ponieważ niepełnosprawni to społeczna mniejszość, a wystarczająco szeroki jest wachlarz partnerów w środowisku zdrowym.
Niepełnosprawność nie jest na pewno afrodyzjakiem, jest to jakaś przeszkoda, ale nie do pokonania. Mam niepełnosprawnego kumpla, który od dzieciństwa porusza się o kulach. Nie ma on żadnych problemów z podrywaniem dziewczyn, co chwila znajduje jakąś internetową sympatię. Był w dwóch poważnych związkach, które rozpadły się z powodu niezgodności charakterów, jego niepełnosprawność nie miała z tym nic wspólnego. On ma specyficzną osobowość - jest skrajnym ekstrawertykiem, czasami ma dziwne pomysły, ale jest bardzo ciepłą i bezpośrednią osobą z dużym dystansem do siebie. Myślę, że tym jest w stanie przyciągnąć kobiety. Kiedyś czytałem, że podobno dla kobiet niepełnosprawność partnera jest mniejszym problemem niż dla mężczyzny.

I zaryzykuje nawet tezę, że niepełnosprawnemu ekstrawertykowi jest o wiele łatwiej znaleźć drugą połówkę niż zdrowemu na ciele i umyśle introwertykowi :(

ODPOWIEDZ