Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Dział forum, w którym poruszane są tematy dotyczące kontaktów międzyludzkich, a także problemów w relacjach, których przyczyną może być introwersja.
Awatar użytkownika
illwreakyabonez
Intronek
Posty: 40
Rejestracja: 04 cze 2016, 18:08
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 5w4
MBTI: INFJ-A
Lokalizacja: Biała Podlaska

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: illwreakyabonez » 04 cze 2016, 22:55

Jesteś bardzo wrażliwą osobą i w pełni wiem o co Ci chodzi. Sam też jestem wielkim oprawcą i winowajcą. Ale ludzie są bardzo mało wrażliwi w porównaniu do nas i nie przywiązują do tego żadnej wagi. Myślę że najlepszym sposobem było by spokojne spotkanie z tymi, z którymi nie masz kontaktu. Mówisz im wtedy coś takiego, w tonie zamyślenia "tak sobie myślę... Po co to wszystko? Ani wy nie macie mi nic do powiedzenia, ani ja... Tylko się ze sobą meczy my" Coś na ten wzór. Odpowiednie słowa dobierzesz sama, ponieważ to Ty znasz sytuację.
No, pomijając fakt, że to było 5 lat temu...
Wchodzę do dawno już opuszczonego domu...
Po praw­dzi­we szczęście trze­ba raczej sięgać w głąb niż wzwyż.

Awatar użytkownika
liari
Intronek
Posty: 73
Rejestracja: 14 lip 2015, 17:22
Płeć: kobieta
MBTI: ISTJ

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: liari » 20 wrz 2016, 14:02

Temat stary, ale aktualny.

Moje problemy w typie, o którym mówicie, nie powstają w związku z rodziną. Mam duże szczęście, że chociaż patchworkowa, moja rodzina jest "w dechę". Nie mam wielu ciotek i wujków, a ci, których mam, są na tyle daleko, że rzadko ich widuję i zwykle mam o czym rozmawiać (przez parę miesięcy coś tam się uzbiera).

Problem pojawia się przy pozostałych - znajomych ze szkół, z rodzinnego miasta, grupki, do której kiedyś należałam (teraz tylko na fejsie, nawet nie subsrybuję).

Znajomi z gimby i LO wzięli i się porozjeżdżali. Zostały mi potem z nich dwie bliskie koleżanki, do których przyjeżdżałam, kiedy wpadałam do rodzinnego miasta, ale relacja rozwiązała się dosłownie z dnia na dzień: powiedziałam zmęczona coś głupiego i prysło. Głupia byłam, powinnam zachować myśli dla siebie, ale myślałam wtedy, że to moje przyjaciółki. Przeprosiłam, ale od tej pory nie widziałam się z żadną z nich. To jakieś 5-6 lat temu. Trochę widać, ile warta była nasza relacja. Nic na siłę.

Podczas studiów próbowałam mieć znajomych. Myślałam, że tak robią wszyscy i inaczej coś będzie ze mną "nie tak". Koleżanki z roku były zupełnie inne niż ja (przynajmniej te, które poznałam) i zaliczyłam z nimi kilka wypadów na siłę - wszystkie uwielbiały clubbing, miały facetów od lat (rekordzistka chyba od 5 lat), chodziły w kieckach i lubiły zakupy.
- Czego się nie robi dla bycia normalnym? - myślałam wtedy. - Dobra, idę na clubbing - :D
Potem znajomość sama się rozlazła, bo kurde zmęczyło mnie to. Nie jestem taka, jak one były, źle się czułam na spotkaniach, nie miałam nic do powiedzenia na tematy, które poruszały. Happens.

Najbardziej do myślenia na temat znajomości utrzymywanych na siłę dało mi inne towarzystwo, w którym było całkiem sporo ludzi z mojego rodzinnego miasta. Wszyscy zjeżdżali się na święta i podobne okoliczności, więc i ja przychodziłam na spotkania z nimi. Po którymś do mnie dotarło: przecież ja nie mam z nimi o czym gadać. Nie pomogło mieszkanie z kilkorgiem z nich, nie pomogło, że czasami w tym mieszkaniu odwiedzali nas pozostali. Po prostu nie dałam rady. Nie ten klimat, nie te zainteresowania, nie te sposoby na miłe spędzanie czasu (ile można odlągać filmiki na yt?). To była grupa ludzi, którzy ze względu na upływ czasu i odległość nie potrafili, chociaż rozpaczliwie chcieli trzymać się razem. W grupie porobiły się mniejsze grupki, które spotykają się do dzisiaj niezależnie od wszystkich. Do grupy co jakiś czas dochodziły nowe osoby (znajomi znajomych), z których część widziałam np. raz w życiu. To była grupa zgranych ludzi, którzy ze względu na upływ czasu i odległość nie potrafili, chociaż rozpaczliwie chcieli trzymać się razem.

I ja na początku ulegałam temu poczuciu, ale po którymś razie przestałam. Po co - po co mam rozmawiać o czymś, co mam gdzieś? Po co mam iść i siedzieć przy piwie z kimś, kto ma mnie gdzieś, a ja jego? Siedzieć z uśmiechem i udawać zainteresowanie? Żeby ładnie wyglądać na foteczce na fejsie? Ostatnio jedna z dziewczyn, którą widziałam dosłownie raz (!) w życiu, zaprosiła wszystkich z grupy na fejsie (w tym mnie, kompletnie nieznaną osobę!) na swoje wesele w naszym rodzinnym mieście. Nie poszłam. To już dużo za dużo udawania, jak na mnie.

Teraz w nowym mieście poznałam kilka osób, które lubię (w tym mojego chłopaka, lubię go całkiem w sumie, jest spoko :D ) i spotykamy się nie tak rzadko. W większości to znajomi chłopaka (mam kilku swoich, z którymi widuję się rzadko, ale muszę to naprawić, bo nie są źli - tylko ja wolę zazwyczaj sama spędzać czas).

Awatar użytkownika
Papaja
Intro-wyjadacz
Posty: 423
Rejestracja: 04 sty 2014, 14:30
Płeć: kobieta
Enneagram: 1w9
MBTI: ISTJ
Lokalizacja: Poznań/Łódź

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: Papaja » 07 paź 2016, 14:28

liari pisze: po co mam rozmawiać o czymś, co mam gdzieś? Po co mam iść i siedzieć przy piwie z kimś, kto ma mnie gdzieś, a ja jego? Siedzieć z uśmiechem i udawać zainteresowanie? Żeby ładnie wyglądać na foteczce na fejsie?
Byl czas kiedy tez zadalam sobie takie i kilka podobnych pytan. Duzo czasu zajelo mi odpowiedzenia na nie,ale po kilku sytuacjach,wyciagnieciu wielu wniskow,czasem moze i za pozno nauczylam sie,ze utrzymywanie kontaktow na sile jest przydatne z praktycznego punktu widzenia. Nie warto popadac w skrajnosc i udawac zainetersowanie przy piwie /chociaz niektore spotkania intro tez tak czasem wygladaja :lol: /, ale warto do ludzi z ktorymi mamy niewielki punkt zaczepienia popisac chcociazby na fejsie,bo moze kiedys pomaga nam,posluza rada itd.
Intro ma to do siebie,ze zachowuje sie tak jakby,pozjadal wszystkie rozumy swiata,brak mu pokory,a nieraz zdarzy sie tak,ze moze sie uczyc od niejdenego esktra wiecej niz mu sie wydaje
Kto stworzył ten labirynt niepewności, tę świątynię dufności, naczynie grzechu, pole usiane tysiącem zasadzek, przedsionek piekła, kosz po brzegi napełniony chytrością, truciznę słodką jak miód, łańcuch, który wiąże śmiertelnych z doczesnością – kobietę?

Awatar użytkownika
mosane
Intronek
Posty: 37
Rejestracja: 20 wrz 2016, 22:46
Płeć: kobieta
Enneagram: 5w4
MBTI: ISFJ-T

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: mosane » 07 paź 2016, 14:56

Jestem okropna w utrzymywaniu kontaktów.
Przede wszystkim dlatego, że często zmieniałam miejsca i najdłużej spędziłam w jednym miejscu 3 lata, więc w międzyczasie przejawiało się wokół mnie dużo osób i zwyczajnie nie byłam w stanie skupić się tylko na jakiś wirtualnych wiadomościach.
Po drugie, czasami naprawdę szybko się nudzę, albo zwyczajnie znajomość była sytuacyjna i po zakończeniu danego etapu, nie pozostawało nam nic więcej do powiedzenia.
I nie lubię pisać do ludzi pierwsza, bo zazwyczaj mam wrażenie, że się narzucam i że zostanie to źle odebrane. Ostatni rok był dosyć burzliwy i o dziwo, udało mi się zachować całkiem wiele znajomości, przy czym opierają się one właściwie tylko na komunikacji internetowej.
Myślę więc, że to kwestia osoby i być może faktu, że w ostatnim czasie po prostu dojrzałam i nieco inaczej dobieram sobie znajomych.
~ minęło wiele miesięcy, ale mnie nic nie minęło

Awatar użytkownika
Saladin
Stały bywalec
Posty: 279
Rejestracja: 10 lut 2014, 23:29
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 7w8
MBTI: ENFP
Lokalizacja: Poznań
Kontakt:

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: Saladin » 16 paź 2016, 22:35

Na dłuższą metę w niektórych przypadkach warto przemóc się i utrzymać kontakt 'na siłę'. Czyli najczęściej kontakty zawodowe ;) Prywatnie, gdy nie chcę kogoś znać bądź druga strona wysyła mi znaki olewania- po prostu zrywam kontakt. Nie widzę w tym żadnego problemu.
"The worst lies, are the lies you tell to yourself."

"Don't be sorry. Be better."

Mój kanał na youtubie: https://www.youtube.com/channel/UCBstmW ... LTis8vE-hA

Mój blog: http://javathelife.blog.pl/

Blog z moją antypoezją- http://antypoeta.blog.pl/ Zapraszam! :)

Obrazek

Awatar użytkownika
eddard
Rozkręcony intro
Posty: 205
Rejestracja: 02 lip 2016, 10:35
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 9w1
MBTI: socjonika
Lokalizacja: Trójmiasto

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: eddard » 16 paź 2016, 22:58

Myślę że z rodziną warto utrzymywać kontakt, jeśli ona tego chce. Możemy cierpieć katusze siedząc u babci, ale wystarczy pomyśleć jaką jej to sprawia radość, by spokojnie przetrwać. Doprawdy, tak niewiele potrzeba żeby kogoś uszczęśliwić: posiedzieć chwilę i ponudzić się. Czy to takie straszne?

Awatar użytkownika
Aga91
Introwertyk
Posty: 98
Rejestracja: 21 gru 2016, 23:16
Płeć: kobieta
MBTI: INFP-T

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: Aga91 » 14 lut 2017, 17:44

Jeśli chodzi o dalszą rodzinę, no to czasem się poświęcam i odwiedzam albo dzwonię, albo gdy oni przyjeżdżają to się z nimi spotkam ze zwykłego szacunku. Jeśli chodzi o znajomych, to też staram się podtrzymywać kontakt, czasem być może tylko z sentymentu.
Tak jest. Inaczej nie będzie.

Krata_Browara
Introwertyk
Posty: 85
Rejestracja: 23 sty 2017, 0:40
Płeć: mężczyzna
Enneagram: 5w4

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: Krata_Browara » 14 lut 2017, 19:06

Ja raczej jestem słaby w utrzymywaniu kontaktów, zwykle moje znajomości kończą się wraz z końcem pewnego etapu życia. Znajomi ze szkoły/studiów/pracy/miasta w którym mieszkałem/znajomi związani z jakimś hobby które porzuciłem, wszyscy Ci ludzie tylko przewijają się przez moje życie, rzadko utrzymuje z kimś kontakt po końcu danego etapu. Z drugiej strony potrafię spotkać się z kimś po kilku latach przerwy i nie czuć się z tym źle o ile kiedyś ta osoba była dla mnie ważna.
Z rodziną dalszą raczej nie lubię się spotykać, co po części wynika pewnie z konfliktów rodzinnych powstałych jeszcze przed moim urodzeniem, jeśli ktoś był mi obcy przez całe życie to więzy krwi nie wiele tu zmieniają.
Ten, kto wyzwala z siebie bestię, pozbywa się bólu bycia człowiekiem.

Awatar użytkownika
Biała_Dama
Introwertyk
Posty: 133
Rejestracja: 18 wrz 2016, 20:46
Płeć: kobieta
MBTI: INFP-T
Lokalizacja: Opolskie
Kontakt:

Re: Utrzymywanie kontaktów na siłę- czy to robicie?

Post autor: Biała_Dama » 16 lut 2017, 20:08

Tak sobie myślę, że jakbym miała utrzymywać kontakty na siłę ze wszystkimi osobami, z którymi kiedyś gdzieś coś mnie tam łączyło, to chodziłabym przyklejona do telefonu 24/7. I to zawsze JA byłabym tą, która inicjuje rozmowy jako pierwsza. Kilka razy próbowałam odnowić kontakty z jakimiś dawnymi znajomymi z gimnazjum czy nawet podstawówki, ale zawsze kończy się "tak, tak, musimy się spotkać, będziemy w kontakcie", a potem martwa cisza. Doszłam do wniosku, że nie będę się już więcej starać i narzucać innym, jeśli im tak naprawdę nie zależy. Nawet jeśli czasem czuję niedosyt znajomych, to jednak ci z którymi mogłabym odnowić kontakt, wręcz przeciwnie. Starczy mi ta garstka, z którą stały kontakt mam do dziś. Jasne, nic nie szkodzi raz na przysłowiowy ruski rok się odezwać do kogoś z kim się nie gadało ani tym bardziej nie widziało lata, ale wiem, żeby już się nie nastawiać na te mityczne spotkania "po latach".
A z rodziną problemu nie mam, póki mieszkam jeszcze z mamą, kontakt z nią mam codziennie. Siostrę też odwiedzam w pracy, a pozostałą rodzinę widuję przy okazji wszelakich świąt okolicznościowych. I więcej mi w sumie do szczęścia nie potrzeba.
“The optimist sees the donut, the pessimist sees the hole.”
~ Oscar Wilde

ODPOWIEDZ