Wyżal się!

[Percy]

O czym ty bredzisz? Jak masz sprawę dla policji to idź na policję, a psychozy na temat osób, z którymi to forum nie ma nic wspólnego, zachowaj dla siebie.

[Percy]

Niech się admin tym odklejkami zajmie, ja pasuję.

[Fire]

Koniecznie, widać, że Turcja to to coś, co ciebie kręci. Ten nick .
Ja też planuję. Tylko nie na leżenie, chcę coś zwiedzić. Istambuł koniecznie. W tym roku nie dam rady, już mam z w plenie dwie zagraniczne. Urlopu za mało- w tej kwestii mam z czego się wyżalić. Pracuję na 1,5 etatu. Ilość urlopu powinna by dużo większa na naszym kraju. Może kiedyś...
Życie pracą prowadzi do wypalenia i depresji wg mnie. Nie rozumiem, że niektorzy tak lubią.

[Karola265]

Dlaczego ludzi dziwi, że ktoś ubiera się głównie jeden kolor - jeśli nie jest to czarny? Denerwują już mnie pytania, Karola a czy ty masz w szafie coś nie niebieskiego - a osobom, które noszą wyłącznie czarne ubrania nikt o to nie pyta.

[Drimlajner]

Dlaczego ludzi dziwi, że ktoś ubiera się głównie jeden kolor - jeśli nie jest to czarny? Denerwują już mnie pytania, Karola a czy ty masz w szafie coś nie niebieskiego - a osobom, które noszą wyłącznie czarne ubrania nikt o to nie pyta.

Ja, ja zastosowałem autokrytykę bo uznałem, że za dużo już tego czarnego w mojej szafie i więcej nie kupuję. Trójpaki czarnych koszulek mnie zgubiły, nie wiem dlaczego nie ma mix kolorów w trójpakach. Ostatnio poszedłem w granaty, moje ulubione, i jedną koszulkę w brązie, to eksperyment.

[Rafael]

Dlaczego ludzi dziwi, że ktoś ubiera się głównie jeden kolor - jeśli nie jest to czarny? Denerwują już mnie pytania, Karola a czy ty masz w szafie coś nie niebieskiego - a osobom, które noszą wyłącznie czarne ubrania nikt o to nie pyta.

Mnie to by i czarny dziwił.

[Iratia]

a osobom, które noszą wyłącznie czarne ubrania nikt o to nie pyta.

Jak nie? Gdy za młodu miałam fazę na czerń, też cały czas słyszałam pytania i komentarze, czemu tak, a nie inaczej. ; )

[justyna]

Bo ludzie lubią oceniać: za jednorodnie, za kolorowo, za wąsko, za szeroko. Nie dogodzisz. Może, gdy nie będziesz na to zwracała uwagi, ignorowała takie uwagi albo ukrócała odpowiedź: „bo tak'', jeżeli ktoś ciągle pyta lub odpowiadała pytaniem: „A czemu pytasz'', to pomoże. Bliscy powinny zrozumieć, a postronne osoby - kij im w oko.

[Rafael]

Lepsze zdziwienie od obojętności i niezauważenia.

[martuella]

Muszę gdzieś dać upust, a to chyba jedyne miejsce, w którym mogę to zrobić bez konsekwencji:

Chcę przeżyć przynajmniej jeden rok bez żadnych pierdolonych problemów. Chociaż jeden. Boję się, że jestem na skraju odporności na to, co się obecnie dzieje w moim życiu. Chociaż nie wiem, czy to jeszcze odporność, czy już stan zamrożenia.
Mama partnera ma raka piersi (miało zacząć i skończyć się na operacji, a ze względu na przerzuty czeka ją półroczna chemioterapia). Boję się o nią, jak przetrwa chemię. Boję się o chłopaka, którego staram się wspierać jak tylko potrafię, choć cały czas mam poczucie, że tak naprawdę w tej sytuacji nie mogę zrobić nic, by mu ulżyć.
Moja rodzina istnieje już w zasadzie jedynie teoretycznie. Nie ma żadnych ciepłych więzi, jeżdżę do rodzinnego miasta najrzadziej jak się da. Ta część mnie po prostu jest martwa.
Kot od kilku miesięcy chodzi w kołnierzu, sierść na miejscu po ranie (zagojonej na szczęście) bardzo wolno mu odrasta, a przez to nawet lekkie obtarcie powoduje, że rozlizuje to na nowo.
Praca, którą uwielbiałam i była moją "pasją, za którą mi płacą" zaczęła mnie frustrować. I to tak naprawdę mocno.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz obudziłam się rano wypoczęta. Lecę na jakimś autopilocie, trybie przetrwania. Jednego dnia mogłabym zeżreć konia z kopytami, innego nie mam apetytu w ogóle. Fizycznie czuję się, jakbym miała 70 lat. Psychicznie... nawet nie wiem, jak swoje samopoczucie określić.

[Agon]

Twoje cierpienie w dużej mierze wynika ze strachu o bliskich. To co może cię pocieszyć, to jest to że przynajmniej zachowałaś swoje człowieczeństwo bo troszczysz się o swojego chłopaka i jego mamę. Możesz się zastanawiać o czym ja w ogóle piszę i że to przecież oczywiste. Ja jednak zauważyłem, że to nie jest oczywiste. Mam wrażenie, że coraz więcej ludzi w społeczeństwie przejawia cechy psychopatyczne.

[martuella]

Twoje cierpienie w dużej mierze wynika ze strachu o bliskich. To co może cię pocieszyć, to jest to że przynajmniej zachowałaś swoje człowieczeństwo bo troszczysz się o swojego chłopaka i jego mamę. Możesz się zastanawiać o czym ja w ogóle piszę i że to przecież oczywiste. Ja jednak zauważyłem, że to nie jest oczywiste. Mam wrażenie, że coraz więcej ludzi w społeczeństwie przejawia cechy psychopatyczne.

Człowieczeństwem raka nie wyleczę. Cieszenie się, że zachowało się człowieczeństwo, to już nawet nie obniżanie poprzeczki, tylko wyrzucenie jej na śmietnik wartości.