Same standardy. "Czemu jesteś smutna?", "Co się stało?", itd. Ożywione, głośne rozmowy, zwłaszcza wcześnie rano (skąd oni mają na to energię, rany jeża!), gadanie o niczym, byle nie posiedzieć w ciszy.
Ostatnio jednak pewna osoba mnie zaskoczyła słowami, których do tej pory nie słyszałam. "Nie denerwuj się! Ja już widzę, że jesteś zła!" Nie byłam. Za to zaczęłam się zastanawiać co zrobić z twarzą, skoro najwyraźniej wyglądam jakbym miała wszystkich powyzabijać.
I'm in my head again
I took more medicine
Ripped up the parts from my heart and my chest again
Pilotka19 pisze: 08 gru 2019, 16:45
Same standardy. "Czemu jesteś smutna?", "Co się stało?", itd. Ożywione, głośne rozmowy, zwłaszcza wcześnie rano (skąd oni mają na to energię, rany jeża!), gadanie o niczym, byle nie posiedzieć w ciszy.
Ostatnio jednak pewna osoba mnie zaskoczyła słowami, których do tej pory nie słyszałam. "Nie denerwuj się! Ja już widzę, że jesteś zła!" Nie byłam. Za to zaczęłam się zastanawiać co zrobić z twarzą, skoro najwyraźniej wyglądam jakbym miała wszystkich powyzabijać.
Widziałem ostatnio gdzieś w sieci twarz jakiegoś złoczyńcy, ale co najdziwniejsze nie wyglądał wcale na takiego. Twarz była wręcz uosobieniem niewinności, także pozory mylą :-)
Z pewnością nie jest to tylko i wyłącznie cecha ekstrawertyków, ale akurat mam kogoś takiego w rodzinie, a zatem zmanierowanie i taka głośność wszędzie gdzie się tylko jest, zachwycanie się czymś na pokaz. Jest to dla mnie irytujące.
Mnie też drażni takie obnoszenie się na pokaz i głośne zachowanie aby zwrócić na siebie uwagę. Jakby niemożna było zachowywać się bez zbędnej spiny i być bezinteresownym.
Jak gadają wszyscy razem naraz przekrzykując się nawzajem. Robi się wtedy kakofonia dźwięków i to jest dla mnie nie do wytrzymania. Trzeba się ewakuować.
Na spotkaniach w dwoje to ciągłe gadanie to na plus, bo nie trzeba mówić samemu. Można się nawet dyskretnie zdrzemnąć i tak nie zauważy taki jest zajęty własną przemową. Ale generalnie to ja lubię innych słuchać nawet jak mówią głupoty.
Nie lubię także jak, ktoś zbyt szybko mówi, jak mnie pogania i wymaga szybkiego podejmowania decyzji lub działania.
Również tak zwana spontaniczność to zupełnie nie dla mnie. Wszystko musi być dobrze przemyślane.
mnie w ekstrawertykach denerwuje to, że czasem chcą introwertyków na siłę zmieniać, żeby więcej gadali, byli bardziej "imprezowi" itp. nie biorąc pod uwagę, że ktoś jest inny lub czegoś nie lubi.
z moją nieśmiałością trudno mi czasem postawić granicę.
Mnie trochę męczy mnie kontakt z osobami zbyt żywiołowymi: prowadzącymi rozmowy w szybkim tempie, chaotycznymi ( ciągłe skakanie z tematu na temat bez dokończenia wątku, mówienie o wszystkim i o niczym etc), nadmiernie ekscytującymi się błahostkami. No i też, zbyt częsta potrzeba kontaktu jak pisanie wiadomości i oczekiwanie na natychmiastową odpowiedź zwrotną, potrafi przedwcześnie "przeciążyć" mój akumulator społeczny .
Jednak nie powiedziałabym że, takie cechy same w sobie muszą być złe, raczej staram sie na to patrzeć jak na różnice potrzeb i w miarę możliwości unikam przesadnego kontaktu.
Jedyne co budzi mój cichy sprzeciw, to pytania pt „Dlaczego tak mało mówisz?”, „Jesteś taka spokojna” . Owszem mogą one wynikać ze zwykłej ciekawości albo szczerego zainteresowania (choć, niezależnie od intencji zostaje kwestia taktu, zwłaszcza gdy padają publicznie). Równie dobrze mogą jednak subtelnie komunikować dyskomfort u pytającego i sugerować, że osoba cicha powinna „coś ze sobą zrobić”. Gdzie pytanie „Dlaczego tyle mówisz?” te same osoby uznałyby za obraźliwe.
U mnie to to że chcą tak na szybko wszystko. Że ej spotkajmy się jutro, pojutrze najlepiej też i wgl to zaplanujemy razem wakacje na które pojedźmy najlepiej za tydzień xd
Ogólnie nerwica, zbyt wielka pewność siebie tam gdzie jej nie ma i komu nie wypada. Najgorsze jest, gdy ktoś nie zna swojej wartości i swojego miejsca. Jestem typową introwertczką. Bardzo delikatną, uczuciową, zamkniętą w swoim cudownym świecie. Miłym, ciepłym, sprawiedliwym przede wszystkim.
Sowa _ pisze: 02 kwie 2026, 22:02
Ogólnie nerwica, zbyt wielka pewność siebie tam gdzie jej nie ma i komu nie wypada. Najgorsze jest, gdy ktoś nie zna swojej wartości i swojego miejsca. Jestem typową introwertczką. Bardzo delikatną, uczuciową, zamkniętą w swoim cudownym świecie. Miłym, ciepłym, sprawiedliwym przede wszystkim.
No nie wiem, czy to można przypisać tak ogólnie do ekstrawertyków. Neurotyczny introwertyk (here) jak najbardziej może mieć zachowania nerwicowe. Jeśli chodzi o pewność siebie, tysiąc razy widziałem introwertyków, którzy tacy byli, tylko w sposób "ja tu teraz siedzę i jestem panem wszystkiego" bez odzywania się. Albo dziedzinowo - w tym, w czym naczytali się mnóstwo i nie biorą jeńców. "Nie znać swojej wartości i swojego miejsca"? A to co oznacza? Brzmi jak tekst właściciela Januszexu albo dziadków ze starego pokolenia.
Co do reszty epitetów, to nawet nie wiem, czy to nie jest zwykła ironia tutaj. Mój teraźniejszy prezes jest ewidentnym introwertykiem i to skrajnym, a jest zimnym, pozbawionym emocji, okropnym, niesprawiedliwym psychopatą.
Wnerwia mnie nachalność ekstrawertyków, którzy często narzucają swoją obecność, zdanie - nie wiedzą kiedy się zamknąć i to że właśnie czerpią energię nie dając swojej nigdy nikomu. Unikam takich ludzi, im się chyba wydaje że wszyscy powinni słuchać tego co mają do powiedzenia a często nie mają nic wartościowego poza ględzeniem bez sensu. Oczywiście charaktery ludzkie są różne i nie powinno się generalizować ale w dużej mierze odbiór człowieka zależy od jest stanu psychiki, krótko mówiąc wiele jest osób chorych psychicznie czyli w jakiejś płaszczyźnie toksycznych.
Tak jak napisałeś o swoim szefie.. bo takie cechy są niestety objawem tego że ktoś taki ma źle w głowie.
Podsumowując nie rodzaj psychiki jest problemem a jej stan. Niestety żyjemy w społeczeństwie, które kompletnie nie zajmuje się wychowywaniem a zaledwie "hodowlą" ludzi i dotyczy to tak rodziców jak i nauczycieli, wszyscy oni są winni tych problemów.
Ludzie nie rozumieją podstawowych pojęć.. miłość, dobroć, współczucie to dla wielu obce wyrazy. Czemu tak jest ? Bo mało kto zastanawia się nad sobą, swoim umysłem i tym że wolność jednych kończy się tam gdzie zaczyna wolność drugich.
Edukacja szkolna zamyka się na wciskaniu do głów mnóstwa zbędnych informacji z zupełnym pominięciem kształtowania osobowości młodego człowieka, jego wrażliwości, empatii itd.
A to prowadzi do chowu zimnych, nieczułych często agresywnych i pozbawionych wrażliwości, rozumienia sprawiedliwości chorych ludzi i dlatego na świecie jest tyle zła.
Problem polega na tym, że ekstrawertycy mogą być tak postrzegani przez introwertyków, ale czy tego chcemy, czy nie, działa to dokładnie tak samo w drugą stronę - na zasadzie lustra. Ich też wnerwiają zachowania, których nie rozumieją, mogą powiedzieć, że: nie wiemy, kiedy się odezwać (true), nie dajemy energii aktywnie (true), nawet jak mamy coś do powiedzenia, to często nie mówimy (true).
Szef ma źle w głowie - ale jest jednak gorszy od społeczeństwa w większości, dlatego to, co napisałeś nie przelewa się aż tak na wszystkich. Niektóre jednostki wręcz rodzą się takie, z deficytami, a potem efekty wynikają z ich deficytów (pozwalających na duże efekty niestety), a nie odwrotnie. Nikt nie wmówi mi, że ktoś ma takie stanowisko przez to, że warunki go ukształtowały.
Co do kształtowania człowieka, przez jakiś czas myślałem, że filozofia mi tu pomoże, niestety akurat w tym temacie, włącznie z całą etyką, okazałą się pieprzeniem w bambus i dopiero psychologia coś dała. Co ciekawe, miały tu też znaczenie warunki zewnętrze, tzn. kiedy ulegały polepszeniu, nagle jakby łatwiej było nie robić problemów i być lepszym, a kiedy ledwo wiązało się koniec z końcem, to było znacznie gorzej. Gdyby każdy Polak zarabiał 1-2 tys. więcej na głowę, to od razu byłoby widać różnicę. I nie trzeba byłoby do tego żadnych 5 tys. więcej. Ale po co, lepiej, żeby wszyscy mieli "na styk" i niech się męczą i będą chujowi.
Oczywiście że nie dotyczy to ogółu lecz jednostek, które jak dodałem mają jakiś psychiczny niedowład. Ludzie o prawidłowo funkcjonującym mózgu i umyśle bez względu na rodzaj ich charakteru nigdy nie sprawiają nikomu żadnych problemów.
Ale właśnie takie indywidua aż rzucają się w oczy i to ich zapamiętujemy, gdyż mózg zbiera takie informacja jako ostrzeżenia przed niebezpieczeństwem.
Moim zdaniem nie zarobki lecz koszty życia utrudniają wszystko. Zauważ że wraz ze wzrostem zarobków urosły też ceny usług i towarów, nie dlatego że nagle wszystko jakoś samo podrożało lecz z powodu chciwości tych, którzy dostrzegli większe możliwości zarobku widząc wzrost płac - tak powstaje inflacja. https://joemonster.org/art/64162
Jednemu wystarczy autorefleksja drugiemu konieczny psycholog, czyli ktoś kto mu wskaże problem i sposób jego rozwiązania.
Mnie wnerwia, gdy ktoś nowy na forum dopisuje się do wszystkich możliwych wątków i bez pokory zaczyna pouczać wszystkich na każdy temat.
Tak by się aż prosiła parafraza wcześniejszego postu:
Wnerwia mnie nachalność ekstrawertyków, którzy często narzucają swoją obecność, zdanie - nie wiedzą kiedy się zamknąć [...] im się chyba wydaje że wszyscy powinni słuchać tego co mają do powiedzenia a często nie mają nic wartościowego poza ględzeniem bez sensu.
