Re: AI, Robotyka i Uczucia
: 06 mar 2018, 18:52
Właśnie błąd pomoże w ocenie jakości symulacji. Bo jeśli będzie błąd dajmy na to w tym jak się zachowują atomy, dosyć szybko powinno to wyjść np. w postaci rozpadających się planet, bo jak elementarne rzeczy zawiodą, cały świat się sypnie. I nie musimy na początku zrozumieć, na początku tworzymy symulacje wedle teorii które wydają się prawdopodobne, potem je poprawiamy/odrzucamy, jak teraz weryfikuje się teorie. Tyle że teraz nie ma narzędzi do weryfikacji innej niż obserwacja, a tu byłaby opcja stworzenia sporego kawałka świata na tych zasadach by sprawdzić ich trafność w porównaniu z tym co realnie się obserwuje. Badania fizyki w symulacji odbywałyby się właśnie na zasadzie "tworzymy teorię, tworzymy symulację teorii, porównujemy z danymi z świata realnego".Hazaks pisze: ↑06 mar 2018, 2:12 A co jeżeli nasza symulacja będzie zawierała błąd? Który spowoduje, że dane zdarzenie w mikro skali spowoduje trochę odmienny efekt w skali makro? Wtedy być może twoja teoria będąc prawdziwa zostanie błędnie zasymulowana, albo będąc błędna da zgodne z rzeczywistością wyniki. Poza tym, aby móc prowadzić symulacje pewnego zjawiska musimy je dokładnie zrozumieć, żeby nasza symulacja pokrywała się z rzeczywistością. Czyli badania np. praw fizyki w symulacji nie są możliwe, ponieważ polegają na ich coraz większym zrozumieniu.
Nie, podróż odbywałą by się fizycznie, w ramach zakładania kolonii, w poszukiwaniu nowych źródeł energii (która by grała w takim świecie rolę kluczową, zresztą teraz też ma ważną), lub zabezpieczania przyszłości gatunku (o ile można jeszcze mówić o technologicznych bytach jako gatunku). W symulacji podróż faktycznie nie miałą by sensu, co jest wielkim właśnie plusem i uproszczeniem dla życia o który własnie chodzi. Chcesz odwiedzić rodzinę? pstryk i jesteś, bo nie jesteś fizyczny. Ważne by rodzina była na tej samej planecie, to będziesz u nich w parę sek max.Hazaks pisze: ↑06 mar 2018, 2:12 No dobra, znika problem z odległościami i możemy do woli latać po kosmosie, fajnie. Tylko po co? Co Ci to da, że odwiedzisz bardzo odległy kawałek skały zaprojektowany przez jakiegoś grafika, który nie pokrywa się z rzeczywistością? Jeżeli chcesz mieć dokładne odwzorowanie odległych planet musisz zrobić jakiś skan topograficzny czy też tam polecieć, a jak już zauważyłeś jesteśmy ograniczeni przez prędkość światła. Więc po co lecieć tam jeszcze raz w symulacji skoro mamy to miejsce już dokładnie obadane? Samo pokonywanie dużych odległości w symulacji w celach np. rekreacyjnych też nie ma sensu, przecież to symulacja i można ją np. podzielić na segmenty między którymi przenosić nas będą jakieś portale.
A realność planet? Kojarzysz gry symulatory-chodzenia? Jak nie, to książki, filmy, cokolwiek z gier. Dla sporej liczby ludzi to że coś jest odwzorowaniem, bądź po prostu wizją artysty nie byłoby przeszkodą w chęci pozwiedzania. Zresztą na taką skalę grafik nie miałby nic do powiedzenia, tu by działała znowu symulacja, bo skoro byłby w miarę opracowane reguł świata, można zasymulować i proces tworzenia planet. A przy biliardach planet wszechświecie, trudno byłoby o powstrzymanie się od stwierdzenia, że na 99% taka planeta istnieje ... gdzieś.
Nie były to jeden wielki, tylko właśnie rozsiane. Jak stracimy jeden z nich, to reszta ludzkości nadal żyje, nie odczuje tego. Przesył informacji prędkość światła też obowiązuje, więc były by to sieci niezależne od siebie. Z tymże jak ktoś by chciał, mógłby za własnego życia się przenieść, bo wysłali by go na tysiąc letnią podróż uśpionego, gdzie dla niego upływ czasu nie miałby znaczenia. To w razie wykrycia nadciągającej katastrofy w danym układzie, można by zakapować w kompaktowe pudełka ludzi i wysłać ich gdzieśHazaks pisze: ↑06 mar 2018, 2:12 Na koniec, chciałbym zauważyć, że zamykanie się w symulacji to trochę jak wołanie, żeby coś poszło nie tak. Chowamy wszystkich ludzi do jednego superkomputera i z jakiegoś powodu ulega on zniszczeniu, właśnie unicestwiliśmy całą ludzkość. No to może kilka komputerów? Globalny kataklizm. Więc rozsiejmy je po kosmosie. Okey, ale co się stanie gdy stracimy nawet jeden z nich? Tracimy moc obliczeniową i pamięć, w naszej symulacji nagle powstaje wielka dziura, a wszyscy, którzy byli w tamtym obszarze zostają usunięci, też nie ciekawie. Może zaprogramować to tak, że przy zniszczeniu jednego komputera pozostałe przejmują jego część i dzielą ją między siebie? Co prawda symulacja zwalnia, ale co nas to obchodzi kiedy jesteśmy w środku? Przy odpowiedniej liczbie komputerów i odległościach między nimi może nawet zdążymy zbudować i zamontować nowy komputer przed zniszczeniem następnego. Tylko czy nie jest to trochę kombinowanie?
![Happy :)](./images/smilies/icon_e_smile.gif)
Zresztą warto zauważyć że obecnie praktycznie wszystkie misje poza naszą planetę są zautomatyzowane, nieraz zresztą są to technologie z przed dekad, bo wysyłanie człowieka jest zbyt skomplikowane. Wszystkie systemy podtrzymywania życia, czas podróży etc. Dla maszyn aż takiego znaczenia to nie ma.
I co my tu o planetach, taka skala obliczeń wymagałaby sieci Matrioszek
![Very happy :D](./images/smilies/icon_e_biggrin.gif)
https://pl.wikipedia.org/wiki/M%C3%B3zg_matrioszka
![Obrazek](https://image.prntscr.com/image/cZSfCABgT3CSKedlhIwjjQ.png)